FR | NL

 

> Vertalingen voor notarissen

Notarissen vragen ons dikwijls om statuten van vennootschappen te vertalen, notulen van algemene vergaderingen, akten van wijziging huwelijkscontract, ...


Als de partijen bij de akte geen Nederlands kennen, maar alleen Frans, moet de akte dan vertaald worden ?


De Minister van Justitie beantwoordde hierover een vraag van senator Anciaux. Hij preciseert dat wat de notariële akten betreft moet een onderscheid worden gemaakt tussen de buitengerechtelijke akten, de akten die opgemaakt worden ingevolge willige rechtspraak en tenslotte degene die bij de tenuitvoerlegging van een rechterlijke beslissing worden opgemaakt.


De notariële akten die buitengerechtelijk worden opgemaakt, zijn niet onderworpen aan de bepalingen van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken. De voorbereidende werken noch de tekst zelf van de wet stellen, expressis verbis, dat deze notariële akten aan taalvoorschriften zouden onderworpen zijn (Lindemans, J., APR, Vo, Taalgebruik in gerechtszaken, Gent-Leuven, 1973, 29). De wet op het taalgebruik in bestuurszaken is evenmin van toepassing, vermits de notarissen geen deel uitmaken van een bestuurlijke overheid. De partijen kiezen dus vrij de taal, waarin de akte zal opgesteld worden, bij toepassing van artikel 30 van de Grondwet. Zij mogen zelfs een vreemde taal kiezen, wanneer de notaris deze verstaat.


De notariële akten die worden opgemaakt ingevolge willige rechtspleging zijn onderworpen aan artikel 9 van de wet van 15 juni 1935. Dit artikel bepaalt dat deze akten gesteld worden in de taal die gedingbeslissende rechtsmacht voorziet overeenkomstig artikel 8. Dit artikel bepaalt dat indien de stukken of documenten, in een geding overgelegd, in een andere taal dan de rechtspleging gesteld zijn, de rechter op verzoek van de partij tegen wie stukken of documenten worden ingeroepen, hiervan de overzetting in de taal der rechtspleging kan bevelen bij een met redenen omklede beslissing. De beslissing van de rechter is noch voor verzet noch voor beroep vatbaar (o.c., 31 nr. 44).
De notariële akten betreffende de tenuitvoerlegging van een vonnis of arrest gewezen op dagvaarding moeten krachtens artikel 37 van genoemde wet gesteld worden in de taal van de rechtspleging (o.c., 31 nr. 44).


Wat de registratie betreft, bepaalt artikel 3 van het Wetboek der registratie-, hypotheek- en griffierechten dat wanneer een in een andere taal dan de landstalen gestelde akte of geschrift ter registratie aangeboden wordt, de ontvanger kan eisen dat, op de kosten van de persoon die de formaliteit vordert, een door een beëdigde vertaler voor echt verklaarde vertaling daaraan wordt toegevoegd. Verder is het een gevestigde praktijk dat registratiekantoren in gans het land Franstalige en Nederlandstalige akten zonder vertaling aanvaarden. De registratie zelf gebeurt echter wel in de taal waaraan de kantoren, overeenkomstig de wetten op het gebruik van de talen in bestuurszaken gecoördineerd op 18 juli 1966, onderworpen zijn.


Uiteraard geldt deze interpretatie onder voorbehoud van de rechtspraak van de hoven en rechtbanken die naar luid van artikel 144 van de Grondwet bij uitsluiting van de uitvoerende macht, de bevoegdheid hebben de wet uit te leggen met betrekking tot geschillen over burgerlijke rechten.


Bron : Vraag nr. 174 van de heer Anciaux d.d. 28 juni 1996, Vr. & Antw., Senaat, 3 september 1996 (n° 1-27).


Taalkeuze bij de verkoop van een onroerend goed ?


De partijen kunnen in het verkoopcompromis afspreken dat de notariële akte in een bepaalde taal zal gesteld worden. In dat geval zijn zij gebonden door deze bepaling. Het gebruik van een bepaalde taal voor de akte kan dan beschouwd worden als een voorwaarde van de verkoop.


Is er in het compromis hierover niets bepaald, dan heeft de koper de keuze over de taal van de akte. Deze oplossing is logisch: de akte zal de eigendomstitel van de koper vormen, en het is normaal dat de koper de taal van zijn toekomstige eigendomstitel zelf kiest. Bovendien herinnert de akte de koper aan een hele reeks fiscale en reglementaire bepalingen die hij moet naleven.


Dat het verkoopcompromis in een bepaalde taal gesteld is, betekent niet noodzakelijk dat de akte in die taal moet opgemaakt worden: het compromis kan tussen partijen bijvoorbeeld perfect in het Engels, het Russisch of het Japans opgemaakt worden: de akte zal in een andere taal verleden worden; zo ook kan de Nederlandstalige koper, wanneer het compromis in het Frans is opgesteld, vragen dat de akte in het Nederlands wordt opgemaakt.


Is er in het compromis hierover niets bepaald, dan is het de koper die de taal van de akte kan kiezen. De uitleg die op de site van de Koninklijke Federatie van Belgische Notarissen (www.notaris.be) te vinden is, is devolgende : "Deze oplossing is logisch: de akte zal de eigendomstitel van de koper vormen, en het is normaal dat de koper de taal van zijn toekomstige eigendomstitel zelf kiest. Bovendien herinnert de akte de koper aan een hele reeks fiscale en reglementaire bepalingen die hij moet naleven.


Dat het verkoopcompromis in een bepaalde taal gesteld is, betekent niet noodzakelijk dat de akte in die taal moet opgemaakt worden: het compromis kan tussen partijen bijvoorbeeld perfect in het Engels, het Russisch of het Japans opgemaakt worden: de akte zal in een andere taal verleden worden; zo ook kan de Nederlandstalige koper, wanneer het compromis in het Frans is opgesteld, vragen dat de akte in het Nederlands wordt opgemaakt".



Un site développé par Easy-ConceptUn site développé par Easy-Concept